*"Elephant Crossing" is na het in eigen beheer opgenomen "Not With The Band" de tweede CD van de Antwerpse zingende liedjesschrijfster inneke23. Het betreft eigenlijk een heruitgave van een eerder slechts op 300 exemplaren verkrijgbare vinyl LP van de ondermeer nog van haar werk bij garagerockers De Bossen en meidenpunkgroep Hara'kiri bekende zangeres.
Op "Elephant Crossing" slaat de jonge Antwerpse echter resoluut andere paden in. Daarop zoekt ze aansluiting bij eigen muzikale helden als een Lucinda Williams, een Gillian Welch, een Mary Gauthier, een Johnny Cash, de Jayhawks en de Gourds. Ze concentreert zich hier met andere woorden nogal nadrukkelijk op Americana. Maar dan wel op zeer eigenzinnige wijze. Samen met Lipstick Painters Peter Van Velthoven (toetsen), Koen Vissers (bas) en Bart van Hecke (drums) en gastmuzikanten als Buni Lenski (DAAU / fiddle), Jimmy Stelling (Hackensaw Boys / banjo), Jon Birdsong (cornet) en Wim DB (De Bossen / elektrische gitaar) covert ze daarbij nogal wat terrein. "The Fairy Man" is zo bijvoorbeeld een catchy old-timey folkdeun, "O.V.E.R." een op een aanstekelijk honky-tonk pianomotiefje geënte lap (alt.) country, "Trojan Horse" een door merg en been gaande ballade, "Guitar Jesus" een soortement kruising tussen Nick Cave en de Carter Family, "Elephant Crossing", met alweer zeer mooi toetsenwerk van Van Velthoven en een al even fraaie cornetbijdrage van Birdsong, een wolk van een rootspopdeun en in liedjes als "Hatesong" en "Purple And Blue" wordt het eigen punkverleden op vaardige wijze gekoppeld aan rootsy materiaal. En dan zijn er nog enkele ferme covers: "I Envy The Wind" van Lucinda Williams profiteert ten volle van een geslaagde wisselwerking tussen inneke23 en de vaardige vingers van Van Velthoven achter z'n piano en in Bob Dylans "Oh Sister", hier omgedoopt tot "Oh Brother", stellen we eigenlijk nogmaals hetzelfde vast, zij het dan ook dat de toetsenman daarin sporadisch ook even z'n accordeon omgordt. Behoorlijk apart allemaal, maar wél héél erg goed! (ctrl. alt. country)

*Het combootje De Bossen werd in oktober '91 aangeplant in een garage te Sint-Lenaerts. Katrien De Beuckelaer op drums, haar broer Wim op gitaar en de buitenaardse Inneke 23 op bas. Samen zongen ze meerstemmig liederlijk lawaai. Op dezelfde dag voorspelden enkele waarzeggers dat De Bossen onsterfelijk gingen worden, tot grote ergernis van de Vlaamse Burenliga en het gezond verstand. Dit collectief werkt nog steeds aan de opvolger van het in lang vervlogen tijden uitgebrachte "Feel The Beating". Inneke maakt daarnaast deel uit van het punkcollectief Hara-Kiri dat ongebreideld het DIY-principe hoog in het vaandel draagt, en er niet verlegen om zit dat er foutjes in hun muziek sluipen. De intentie telt en live charmeren ze iedereen met hun ruige punkrock. Nu Caroline Harakiri de ene keer in Barcelona, de volgende maanden in Berlijn woont, had Inneke alle handen vrij om eindelijk de opvolger te maken voor haar solodebuut "Not With The Band", nu met band natuurlijk. "Elephant Crossing", de nieuwe plaat van Inneke 23 & the Lipstick Painters werd al eerder in 300 exemplaren op vinyl geperst, maar verschijnt volgende maand bij het Nederlandse roots-label CoraZong op cd. Inneke 23 & the Lipstick Painters brengen op deze plaat twaalf zeer gevarieerde Amerikaans getinte popsongs. Zelf zou ik het dadelijk gepassioneerd akoestisch muziek willen noemen. Hoe A..ntwerps de band ook is, A..merikaanser kan hun muziek niet klinken, als de betere country-pop in de beste traditie van Crosby, Stills, Nash & Young en vooral deze laatste, zoals het nummer "It's Still Raining", deze song laat me denken aan de sound van Neil Youngs legendarische album "Harvest". Op "Elephant Crossing" draait alles om vocale harmonieën en ze zijn werkelijk wonderschoon. De muzikale begeleiding is uiterst sober en vooral akoestisch. Dit om naast Inneke Veerman (zang,gitaar), ook de stemmen van Peter Van Velthoven (toetsen), Bart Van Hecke (drums) en Koen Vissers (contrabas) alle ruimte te geven. Dit is een wijs besluit, want wat zingen ze mooi. De muziek van Inneke 23 & the Lipstick Painters is honigzoet, maar wel puur en eerlijk. De composities lijken in dienst te staan van de samenzang van het viertal. Slechts tweemaal wordt daarvan geen gebruik gemaakt, zoals in de zeer treurige ballade "Trojan Horse" en het door haar solo gebrachte "Hatesong". Daarentegen wordt het prachtige "Oh Sister" in beperkte mate overgoten met harmonievocalen van Wim De Beuckelaer (frontman/De Bossen), maar wel met een hoofdrol voor Peter op accordeon en piano. Die stemmensymfonieën vinden we terug in de door Inneke en band voorzichtig over akoestische gitaren en een intimistisch streepje banjo gedrapeerde prachtliedjes als het openende "Guitar Jezus" of de daar opvolgende titeltrack, je voelt je hier als luisteraar ogenblikkelijk thuis. Ook de door Inneke 23 van een wel zeer nadrukkelijk Alison Krauss-tintje voorziene stukken als "The Fairy Man" is adembenemend. Toch bewerkstelligd het stel een eigentijdse invulling te geven aan het genre waar menig veertig plusser naar terug verlangt. Een tweede cover op deze plaat is de indrukwekkende versie van Lucinda Williams "I Envy The Wind", maar goed, er staat gewoon niet één slecht liedje op deze cd. Kortweg : Zeer geniaal is het fraaie artwork van de cd, maar de inhoud bestaat uit adembenemende samenzang met sterke staaltjes songschrijverij die van "Elephant Crossing" tot een vaak kippenvel opwekkende belevenis maken. Zet de cd op, sluit je ogen en je waant je in de hippietijd. De jaren waarin de West-Coast pop, Amerikaanse country- en folkmuziek, werden bedacht en waarin vocale harmonieën tot kunst werden verheven. (Rootstime)

*Inneke 23 maakt deel uit van het collectief 'De Bossen' die nog steeds werken aan de opvolger van het in lang vervlogen tijden uitgebrachte 'Feel The Beating'. De hele scène was gek op De Bossen, maar het is me nooit duidelijk geworden of het voor de muziek was of voor de heerlijk wippende borstjes van de dames. Inneke maakt daarnaast deel uit van het clitpunkcollectief Hara-Kiri dat ongebreideld het DIY-principe hoog in het vaandel draagt, en er niet verlegen om zit dat er foutjes in hun muziek sluipen. De intentie telt en live charmeren ze iedereen met hun ruige punkrock. Nu Caroline Harakiri de ene keer in Barcelona, de volgende maanden in Berlijn woont, had Inneke alle handen vrij om eindelijk de opvolger te maken voor haar solodebuut 'Not With The Band', nu met band natuurlijk. Twee covers staan er op dit album, dat in 300 exemplaren werd geperst, enkel en alleen op vinyl, dus weg met die cd-snobisten die nog nooit een platenspeler van dichtbij hebben gezien. Niet alleen missen ze hiermee een schitterend stukje huisvlijt, ze missen tevens het prachtige artwork van dit album. Twee covers staan er op, eentje van oude rukker Bob Dylan en eentje van zeurtrien Lucinda Williams. Mooie referenties voor veel mensen, wij houden hier van geen van beide maar wel van de versies op deze plaat. Alle liedjes zijn als het ware uit het leven gegrepen en werden regelrecht van de straat in iemands huis op de band gezet. In de hippietijd werd Inneke 23 met dit plaatje een zeer grote madam, nu zal ze tevreden zijn met driehonderd verkochte exemplaren (bijna zover!) en een luisterend oor bij een van haar gericht gekozen concertjes. (Gonzocircus)

*Het is alweer vijf jaar geleden dat Feel The Beating van De Bossen ons een uppercut van jewelste gaf. Sindsdien is het wachten op opvolger Boy Trouble, die maar niet in de rekken raakt. dEUS en Soulwax bewezen recent nog dat een lange pauze tussen twee albums geen drama hoeft te zijn, maar toch… Gelukkig brengt bassiste Inneke 23 af en toe nog een plaat uit. Na het soloalbum Not With The Band en het vinnige Ha-Haha van clitpunkcollectief Hara'Kiri, verzamelde ze deze keer The Lipstick Painters rond zich om een country-achtige elpee te maken. Neil Young heeft, zoals u vast al wist, een nieuwe plaat uit. Deze zou, zo bezweren de kenners ons, in het verlengde van oude meesterwerken als Harvest en After The Goldrush liggen. Nochtans zware Neil Young-fans zijnde, hebben we daar niet veel van gemerkt. Prairie Wind is een fijn plaatje, daar niet van, maar Elephant Crossing, de nieuwe plaat van Inneke 23, sluit hoorbaar meer aan bij de oude meesterwerken van Neil Young dan diens eigen recente werk. Luister maar eens naar "It's Still Raining", dat eigenlijk zowel op Youngs' Harvest als Bob Dylans' John Wesley Harding niet had misstaan. Over Bob Dylan — de man staat thans weer zo in de belangstelling dat we ook maar onze duit in het zakje doen — gesproken: wanneer hoorde u voor het laatst een goede cover van His Bobness? Hoe Jimi Hendrix "All Along The Watchtower" eerde, weten we allemaal. Ook Magnet slaagde in het onmogelijke met zijn wondermooie versie van "Lay Lady Lay". En daarmee is de kous af. Talloze anderen maakten zich onsterfelijk belachelijk door zich aan het werk van de Meester te vergrijpen. Tot nu. Inneke 23 slaagt er als derde persoon in het onmogelijke waar te maken. Samen met haar band zet ze een versie van "Oh Sister" neer waar je stil van wordt. Het nummer werd helemaal uitgekleed en dan, ondersteund door accordeon en piano, opnieuw opgebouwd. Let overigens op de backings van De Bossen-frontman Wim De Beuckelaer, die het nummer nog net dat beetje beter maakt. Er wordt trouwens nog meer gecoverd op Elephant Crossing: zo staat er een eveneens indrukwekkende versie op van "I Envy The Wind" en werd "Waiter Of Your Sleep", dat we nog kennen van Innekes solodebuut Not With The Band, in een prachtig nieuw kleedje gestoken. Wie dus 'recyclage' roept, is er aan voor de moeite. Waar veel non-talenten er niet in slagen één deftige versie van een nummer op band te zetten, schudt Inneke 23 hier twee door merg en been gaande versies van het nummer uit haar mouw. Mooi plaatje? Wees maar zeker, zelfs al gaat het er in de nummers soms treurig aan toe. Zoals in "Trojan Horse", om maar één beklijvend moment te noemen. "Guitar Jesus" en "Purple And Blue" barsten dan weer van de levensvreugde. Toch heb je nooit het gevoel dat je van het ene uiterste in het andere geslingerd wordt bij het beluisteren van deze elpee. De nummers lijken, hoewel ze volgens de linernotes soms met jarenlange tussenpozen geschreven zijn, voor elkaar gemaakt. (Goddeau.com)

*Het komt uit Antwerpen, (is wel in het Engels gezongen), klinkt als authentieke americana en werd enkel uitgebracht op vinyl (300 exemplaren, dus zeer binnenkort een heuse collector item)! Voor ons de winnende combinatie van de laatste maanden. Zo erg zelfs dat we de plaat voortdurend draaiden en haast vergaten dat er ook nog een review moest geschreven worden. Inneke Veerman (liedjes, zang, gitaar) is één van de lieftallige boompjes bij de Bossen en schopt ook al eens heftig om haar heen bij Hara'kiri, twee groepjes met een hoog plezier-en knutselgehalte. Voor deze gelegenheid liet ze zich omringen door Peter Van Velthoven (toetsen, stem), Bart Van Hecke (drums, stem) en Koen Vissers (contrabas, stem). Alles is volledig in lo-fi stijl. De opnamen gebeurden dan ook zoals het hoort in de huiskamer. Toch betekent dit niet dat je hier een zuiver intimistisch schijfje krijgt. Zo klinkt Purple And Blue alsof Blondie zich zou wagen aan countrybilly. It's Still Raining is vlotte country met orgeltje. In The Fairy Man treedt Inneke in de sporen van Alison Krauss terwijl ze in Waiter Of Sleep klinkt als de buitenechtelijke dochter van Nick Cave en Julee Cruise. Wie fan is van Red House Painters valt zeker voor Trojan Horse. Fairy Girl sluit dan weer perfect aan bij wat Hanne Hukkelberg doet. Alhoewel Inneke blijkbaar al liftend langs de Blue Highways de nodige avonturen beleefde, gaan haar teksten vooral over persoonlijk verlies en gebroken relaties. Liedjes uit het leven gegrepen zoals singer-songwriters dat plegen te doen. Er worden tevens twee covers gebracht: Dylans Oh Sister en Lucinda Williams haar I Envy The Wind (wondermooie opbouw). Daarmee heb je meteen extra aanknopingspunten om de muziek thuis te brengen. Niet dat we hier gaan beweren dat ze op hetzelfde niveau musiceert als deze twee artiesten maar Elephant Crossing klinkt alleszins veel beter dan een aantal gehypete groepjes die zogezegd tot het beste van de new acoustic movement behoren. Ook nog een pluim trouwens voor de heel kunstzinnige hoes (met inlegblad voor de teksten). U weet wat te doen. (GTB, MazzMusika)

*Als je het album begint met een liedje met de titel "Guitar Jesus", en er vervolgens allemaal americanaliedjes op zet, twee covers opneemt van Bob Dylan (Oh Sister) en Lucinda Williams (I Envy The Wind), en verder muzikaal sterk lijkt op het werk van Jim White, Indigo Girls en Mary Gauthier dan kan er maar één conclusie zijn: Inneke23 & The Lipstick Painters komt uit Amerika. Dit blijkt echter onjuist, want de band komt "gewoon" uit Antwerpen. De belangrijkste persoon in de band heet zelfs Ingrid Veerman ("The Fairy Man"). Ze zingt en schreef bovendien het materiaal, behalve dan de twee covers. Ze is ook wel bekend van een veel ruiger bandje, namelijk De Bossen. Hier laat ze echter een heel andere kant van haarzelf zien. Soms is het droevig, soms is het vrolijk, maar overal wordt het instrumentarium sober maar afwisselend gebruikt. Het album verscheen al eerder als elpee in 2005, maar nu is er dus een cd-versie van Elephant Crossing. Liefhebbers die iets hebben met de eerder genoemde namen weten hopelijk al genoeg. Dit is een bandje dat ik na het schrijven van dit stukje zeker geregeld uit de kast zal halen. Meld ik tenslotte nog even dat een deel van de opbrengst bestemd is voor het goede doel 'Bring The Elephants Home' Voor het geval je nog mocht twijfelen over de aanschaf. (fileunder.nl)

8:24 AM - 0 Comments - 0 Kudos