Blog Archive
[ Older
Newer ]
|
|
 |
|
Wednesday, January 16, 2008
|
|
|
Sunday, April 08, 2007
|
Where we were: Gigstory
2008
Apr 05: Overijse - JH De Klomp
Mar 24: Nijlen - JH De Kroenkel / FP08
Mar 21: Ruiselede - JH Jester / Ruisle Buist
Mar 07: Gent - BoomBoom
Mar 04: Wellen - Sessie Rockkaffee
Feb 01: Mol - JH Tydeeh / supporting Balthazar
Jan 27: Antwerpen - De Rots / Stichting Zondag
Jan 26: Peer - JH Container
Jan 13: Web - Cutting Edge MySpace Talent Nominee
Jan 12: Geel - Leunenstadion / supporting Stash e.a. (cancelled)
2007
Dec 04: Beringen - Livesessie Durango15 106.4FM
Nov 24: Gent - Frontline w/ Lacuna
Oct 05: Moorslede - JH De Ponie / support act: The Ghosties (UK)
Sep 15: Geel-Bel - Knuppelrock 07
Sep 08: Tessenderlo - Moulin Rouge Festival w/ Mintzkov, Red Zebra, ...
Aug 25: Hoogstraten - Akkerpop Festival w/ You Raskal You, ...
JunJul: Geel - Opnames etc.
Apr 06: Aalter - JH Kadans
Mar 31: Grobbendonk - JH Lido w/ The Shovels + Porn Bloopers
Mar 30: Geel - De Firma w/ Mauz
Mar 09: Kortemark - JH De Kanapee
Feb 23: Koksijde - JOC De Pit
Feb 18: Antwerpen - Café Rood-Wit
Feb 10: WezembeekOppem - JH Merlijn
Feb 03: Eernegem - Club B52
Jan 27: Rotselaar - JH Mena
Jan 20: Hechtel - JH De Zonk
Jan 13: Antwerpen - The Bottomline
2006
Dec 29: Antwerpen - Talent Deluxe / Handschoenmarkt
Dec 10: Kortrijk - Den Trap
Dec 02: Geel - Knuppelrock 06
Dec 02: Meer - JH Mussenakker / Akkerpop Contest (juryprijs)
Nov 26: Borgerhout - A Propoo / Stichting Zondag
Nov 18: Geel - De Halle
Nov 11: Geel - De Castaar / Brodderlijk Delen II
Nov 03: Moorslede - JH De Ponie
Oct 21: Overijse - Finale Klomprockrally (zilver)
Oct 14: Overijse - Preselectie Klomprockrally
Oct 07: Riemst - JH De Plekker
(...)
Highlightjes v/d jaren daarvoor:
2005: Finale Frappant / CC De Warande Turnhout
2004: Finale Zennetour / CC Het Vondel Halle
2003: Oosthoek Live / Dilbeek
2002: Blauwe Kater / Leuven (supporting Goose)
2001: Selectie Debuutrock
10:00 PM
-
1 Comments - 0 Kudos
- Add Comment
|
|
|
|
Sunday, December 03, 2006
|
Akkerpop Contest: Portland wint juryprijs en speelt op Akkerpop 2007
verslag volgt later...
5:31 PM
-
0 Comments - 0 Kudos
- Add Comment
|
|
|
|
Sunday, October 22, 2006
|
Finals Klomprockrally: Portland 2nd ex aequo w/ Landfill
Nadat Portland als 1 van de 14 bands geselecteerd was uit 130 ingezonden demo's, wisten ze, als tweede van de tweede voorronde, de finale te bereiken. Palomine was de duidelijke winnaar van deze gevarieerde finale.
Ondanks een matige performance - gejaagd, onverzorgd en bij momenten gewoon vals - werd Portland tweede, samen met Landfill. De achtkoppige jury was in die mate verdeeld - 4 absoluut pro en 4 absoluut contra - dat dit compromis uitgedokterd werd. Beide groepen mogen een dagje de studio in dankzij JH De Klomp. Waarvoor dank!
De finale werd afgesloten door een zinderend en ronduit indrukwekkend optreden van Rumplestitchkin.
Portland setlist:
1. Time's On Track 2. Sound Of A Wink 3. Fast In '49 4. A Fine Man He Is 5. Of Each Mountain (In De Heuvelstraat) 6. Cornerlights 7. Kissed By A Cloud 8. Ministry Of Foam
6:22 AM
-
1 Comments - 0 Kudos
- Add Comment
|
|
|
|
Thursday, August 24, 2006
|
Interview 06
Category: Music
Uit: Site 100%Puur - Pop Uit De Provincies. Met dank aan David Tampère.
Hoe kan men jullie muziek omschrijven?
Serge: "We zijn opgegroeid met groepen zoals Pixies, Sonic Youth, Sebadoh, Girls Against Boys en Fugazi. Ik schrijf daarentegen liedjes met blijkbaar wat invloeden uit de Britse jaren 60 en 70, zoals The Beatles, The Kinks en The Animals. Die muziek is echt jeugdsentiment voor mij. Ze werd vroeger op cassettes in onze auto afgespeeld. Dit en de Amerikaanse jaren 90 zijn de kern van onze muziek die we brengen. Het kan stevig zijn maar ook momenten dat het erg Brits close harmony is. Het komt evenwaardig in onze nummers aan bod."
Wie zijn dan jullie grote voorbeelden?
Serge: "Voor mij persoonlijk is dat Elvis Costello, John Parish, Elliott Smith, en Jim O Rourke. Die laatste speelde bij Sonic Youth en Wilco maar ook zijn soloplaten zijn fantastisch. Heel knappe muziek. Andere muziek waar we naar luisteren zijn Lambchop, Belle and Sebastian en Yo la Tengo. Onze bassist is ook een enorme U2 fan terwijl onze drummer veel naar Frank Zappa en jazz luistert. Onze kersverse tweede gitarist houdt dan weer van het gitaarspel van Judah Bauer en John Frusciante. Invloeden die allemaal op één of andere manier in onze muziek worden gekanaliseerd."
Wat betekent muziek maken voor jullie?
Serge: "Een goede repetitie of optreden is als een goede voetbalwedstrijd. We willen liever niet dat het 10-0 is, anders begint men al snel aan Ye te denken (lacht). We houden liever van een evenwichtige score 2-1 waarbij we risicos durven nemen. Een soort van leerproces waarin we evolueren. Als dan alles in de plooi valt geeft dat echt een zalig gevoel. Anders is het allemaal een beetje saai. Veel repeteren en op elkaar inspelen is daarbij heel belangrijk. Als je naar elkaar luistert kom je op nieuwe vondsten en leer je van elkaar bij. Het repeteren zelf is altijd heel gezellig. We zien elkaar niet veel, we repeteren maar wekelijks, en dat voelt dan aan zoals op café gaan. Dezelfde sfeer waarbij vrienden elkaar terugzien na de werkweek. Het zorgt er ook voor dat we altijd geconcentreerd repeteren, juist omdat we elkaar niet veel zien en het dus goed moet zijn."
Bewaar je mooie herinneringen aan een bepaalde gebeurtenis?
Serge: "Optreden in de Warande tijdens de finale van Frappant vorig jaar. Echt fantastisch. Ook de omkadering van de opnames voor de Frappant-cd en de begeleiding daarbij heeft ons heel hard geholpen. "
Hebben jullie ook een bepaalde anekdote die jullie met de band hebben meegemaakt?
Serge: "Ik zal beginnen met een negatieve. We hebben ooit meegedaan aan een wedstrijd in Halle waar enkel Brusselse bands aan mochten meedoen. Wij waren daar toch binnengeraakt omdat onze bassist Steven in Brussel woont. De lokale radio zou van dit evenement livefragmenten uitzenden. Achteraf kregen we thuis een pakketje opgestuurd met fotos en de gelijknamige live-opname. Bleek dat ze vlak na ons eerste akkoord overigens terecht - meteen overgingen op verkeersinformatie. Tot daar ons geluidsfragment, en dat schokte ons toch wel een beetje (lacht). Toch hebben we ook een mooie anekdote. We hebben laatst opgetreden in Geraardsbergen. Daar stond een meisje van 10 jaar mee te wiegen op de melodie van onze muziek. Zij begreep ons (lacht). Het moet muzikaal toch goed zijn geweest als zij heel spontaan van onze muziek kon genieten. Die onbevangenheid in contrast met de commentaar van de muziekcriticiFantastisch gewoon."
Wat vinden jullie eigenlijk van 100 % Puur?
Serge: "100% Puur is het verste dat we nu al geraakt zijn. We zijn heel blij dat we er bij zitten. Het is nu wat afwachten omdat er heel veel bands in het 100% Puur project zitten. We willen in elk geval meer optreden. Nu is de periode dat we optreden of niet nog te gevarieerd. Daar zou een constante in moeten komen. Het is soms moeilijk om op te treden in jeugdhuizen voor ons omdat onze muziek niet echt onder te brengen is in een thema-avond . We hopen dat daar door 100% Puur verandering in zal komen, dat er nu nieuwe deuren opengaan voor ons."
Wat kunnen de toeschouwers van jullie verwachten tijdens de 100% Puur - optredens?
Serge: "Dat we muziek in 3D brengen. Het draait om akkoorden, melodie en ritme. Als je het risico niet schuwt kun je daar al heel ver mee geraken. Door daar iets moois mee te doen. We brengen een intense, verzorgde performance. Het is geen groot totaalspektakel. Verwacht daarnaast ook niemand die op een barkruk zijn ziel blootlegt aan het publiek. Als je simpelweg houdt van een goed gestoffeerd luisteroptreden ben je bij ons aan het juiste adres."
11:44 AM
-
1 Comments - 0 Kudos
- Add Comment
|
|
|
Interview 04
Uit: Het Nieuwsblad van Geel, ergens begin mei 2004. Dank u Dirk Kennis.
Serge Belmans en Wim Bastiaens, ofte 2/3 van Portland:
"We staan sterk op originaliteit, maar we zijn niet met zovelen."
Portland: drie jongeheren in dienst van de smaak
Wij kennen u uiteraard als een zeer tolerant persoon. U hebt bijvoorbeeld niets tegen jonge groepjes, integendeel: goed dat die jongelui iets gevonden hebben dat hen van de straat houdt. Ze kunnen toch allemaal niet aan de chat zitten? Maar de klereherrie die ze produceren, die is er voor u teveel aan. Het was de punk, welzeker: je hoefde geen noot muziek meer te kennen om jezelf muzikant te noemen. Een instrument onder de knie hebben? Vergeet het, bij voorkeur niet zelfs! De beuk erin, en hupsakee. De groepjes van vandaag, die doen ook maar wat. Als ze op een gitaar kunnen rammen en in een microfoon brullen, dan zijn ze goed bezig. Dan spelen ze grunge, garbage, trash, metal, platte kaas... you name it. But you are wrong: u hebt namelijk Portland nog niet gehoord. Op 8 mei, tijdens Verborgen talent, geven ze een klein maar fijn Geels concertje.
Nooit van gehoord, maar niet te onderschatten: dat geldt absoluut voor Portland, en daarmee is deze jonge Geelse band een ideale act voor Verborgen talent. Ze zijn van Geel en wij zijn daar fier op! Ze spelen op 8 mei als een duo -Serge Belmans en Wim Bastiaens- maar normaal zijn ze met drie. Bassist Steven Huyers is die zaterdagavond echter carrément bezet. "We passen er ons programma aan aan", zegt Serge. "We spelen songs waarbij je als luisteraar de bas niet te zeer mist. Wij zelf zullen em wél missen, maar we redden het wel." Daar twijfelen we niet aan, want we hebben Portland, afgeslankte versie, ondertussen tweemaal aan het werk gehoord: tijdens een geïmproviseerde try out op het Werft-podium, en op een repetitie annex fotosessie. En dat zit goed, om niet te zeggen: uitstekend.
Serge Belmans en Wim Bastiaens zijn beiden Gelenaars. Serge woont in de Rozendaal, Wim is een grensgeval: van de Volmolenheide boven Bel. Ze zijn even oud (25), liepen school op het college, maar omdat Wim ooit een jaar oversloeg (Niemand had het gezien!) kennen ze mekaar eigenlijk niet van daar. Wel van ... de muziekschool! "We zijn daar samen als jonge gastjes begonnen, zegt Serge. Notenleer, AMC... dat hebben samen gevolgd. Ik denk dat wij een jaar of negen naar de academie zijn geweest." Serge sloeg de richting van de harmonieleer en de toetsen in, maar speelde uiteindelijk geen eindexamen. Hij was er toen 17, 18 en de gitaar had de leerling van Hilde Beliën al te zeer in de greep om hem nog te motiveren voor de zware voorbereiding op dat piano-examen. Ook Wim, die bij Willy Guns slagwerk gestudeerd had, liet de beker van dat eindexamen aan zich voorbij gaan; hij was toen al eerstekanner in Leuven. Eén keer hebben ze samen gespeeld in die jonge jaren: er bleek een orgeltje in het drumlokaal te staan, en daar hebben ze ooit als puber iets mee gedaan dat hen danig beviel. Maar daarna verloren ze mekaar uit het oog.
Over hun verleden op de rock-sien kunnen we kort zijn. Serge: heeft ooit wat gejamd op het college, in een vlaag van zinsverbijstering enkele grunge-achtige dingen op een vrij podium van de Bogaard staan toejuichen, maar verder niks. Wim: twee groepjes versleten -Painfull en Artificial Noise-, en in Leuven even iets interessanters gedaan met Gom-Jabbar. De kiem voor Portland werd in het voorjaar van 2001 in Brussel gelegd, waar het klikte tussen Serge en bassist Steven Huyers. "Toen ik Wim in die periode tegenkwam -op het terras van de Sport, geloof ik- wist ik het meteen. Ik dacht: het is nu of nooit. En hij zei ja." Tot zover de prehistorie.
Tussen Studio Brussel en Radio1
Portland is niet wat je een covergroepje noemt, maar gaat met de glimlach die de groepsleden kenmerkt voor eigen werk. Serge Belmans is de liedjesleverancier. A"l sinds een jaar of zes, zeven schrijf ik liedjes in dit genre", zegt hij. Dit genre? Ze hebben er zelf geen naam voor, zien ook niet meteen een categorie die voor hen is gemaakt. Ze doen het liever met verwijzingen: Sebadoh, Pavement, de te vroeg op een scherp voorwerp gelopen Elliott Smith, Sonic Youth en The Beatles. Vage Zappa-noties, voegt hun bio daar aan toe, en jongeheer Belmans blijkt bij nader inzien co-voorzitter te zijn van de lokale Wilco-fanclub; zijn muziek zit ook in die hoek. Waar Portland naar opkijkt, is in elk geval goed volk. Eén ding hebben die referenties gemeen met de muziek van Portland zelf: ze spelen songs met smaak en hersens, maar helemaal niet arty farthy, want ballen hebben ze ook. "Ons genre situeert zich tussen Radio1 en Studio Brussel," denkt Serge. Dat laatste is een feit: Portland won eerder dit jaar de demopoll van Studio Brussel, en kreeg daar dus enige lof en air play. De groep heeft voorlopig een demo uit met vier songs: drie daarvan brengen ze op 8 mei in de Werft. Melodieuze liedjes zijn het, goed geslepen, soms met iets jazzy erin, basic door het beperkte instrumentarium, maar niet rudimentair. Wel eens hard, maar niet heavy. Hier zijn echte muzikanten aan het werk, jongens met smaak.
Podiumbeesten zijn het niet. "Wij doen bijna niet anders dan repeteren, zegt Wim. Om veel op te treden, hebben we alledrie teveel andere dingen te doen. We hebben wel een goeie demo, maar we hebben die nog niet veel opgestuurd. Toch nemen we elke gelegenheid voor een goed optreden te baat. Misschien zijn we ook niet zo vanzelfsprekend om te programmeren; onze muziek vergt een publiek dat wil luisteren. We hechten veel belang aan originaliteit, maar we zijn maar met drie, en dan kan je minder spectaculaire dingen doen dan wanneer je met een grote bezetting op het podium staat. Ook technisch halen we er lang niet alles uit. Ik weet dat ik technisch geen perfecte drummer ben en al eens naar Kamelegem durf gaan (Kamelegem is het dorp van de sjokkende ritmes, nvdr.). Om écht goed te drummen, moet je véél drummen. We repeteren 3 uur per week; om goed te zijn zou dat 3 uur per dag moeten zijn."
Mooie zinnen die lekker klinken
Ook Serge bekijkt zijn prestaties met enige zin voor relativering. "Je kan niet zeggen dat ik een schitterende zanger ben," lacht hij. "Maar dat hoeft ook niet. We zoeken onze eigen esthetiek. Ik probeer een geluid voort te brengen dat mensen aanspreekt, zonder dat het daarom technisch perfect hoeft te zijn." "Een stem is een extra instrument," zegt Wim. "Niks meer en niks minder." De teksten van Portland zijn er trouwens vooral om de sound te ondersteunen, en worden geboren als klanken die bij een bepaald akkoord moeten passen. "Wij zijn geen gekwelde types die ons hartzeer uitschreeuwen," lacht Serge. "Ik zoek wel zoveel mogelijk naar mooie zinnen die lekker klinken, en waar je -als je wil- een diepere betekenis in vindt. Maar als je niks verstaan hebt, heb je ook niks essentieels gemist."
Tot slot: de ambities. Mag het meer zijn dan het tot nu toe is geweest? "Van mij wel," zegt Wim. "Nu en dan eens een optreden, een keer in de maand of zo... Dat hoeft niet voor veel volk te zijn, als ze onze muziek maar appreciëren, en we er achteraf nog een uurtje kunnen blijven hangen.
Ja, het mag wat meer zijn," vindt ook Serge. "Maar we hebben geen zin om met een management en dat soort dingen te werken... Beroepshalve zijn we goed bezig, en dat is erg belangrijk. Er móet niks voor ons, maar het mag."
Je zou kunnen veronderstellen dat het die relaxte attitude is waaraan de Portland-songs hun naturel, hun hooks, hun schwung en hun instant charme ontlenen, maar dat is niet waar. Het komt door hun talent. Zeg dat de Gazet van Geel het gezegd heeft en kom ons gelijk geven op 8 mei. (dk)
P.S.: Verborgen talent zendt zijn zonen uit. Portland zal op diezelfde 8 mei, om 14 uur (!) het vrij podium openen dat dan wordt aangericht ter gelegenheid van grootse feestelijkheden op De Bogaard. Ze spelen dan in hun grote bezetting: ook bassist Steven Huyers is er dan bij.
11:35 AM
-
0 Comments - 0 Kudos
- Add Comment
|
|
|
