REVIEW TCA @ BELGIAN ROOTSNIGHT XV - Bobtje Blues (Dutch + English version)

* BELGIAN ROOTS NIGHT 15 in Hof Ter Lo te Borgerhout op zondag 11 mei 2008, met RUSTY ROOTS, sAMMYcUBA, BARRELHOUSE, The COWBOY ANGELS, HOWLIN'BILL en Johnny WINTER

Daar was ie dan, de Belgian Rootsnight 15 met Johnny Winter. Vorig jaar niet naar Labadoux gekund, maar daar veel goeds van gehoord. In de nineties ging het niet goed met onze albino. Afgeleefd, zei men, gesloopt door allerlei en veel te veel lekkers. Op de sukkel, de sukkel. Daar was echter in Ingelmunster niets van te merken geweest, toch niet op het podium, dus trokken we vol goede moed doorheen tropische dampen naar de vertrouwde zaal in Borgerhout. Het zou globaal genomen de leukste Rootsnight worden die we al meemaakten, want ook wat ervoor kwam bleek op niveau te staan.

(...)

Even viel te vrezen voor The Cowboy Angels: wat zou country vermogen temidden de gierende gitaren en boogie-ritmes? Dat was dan gerekend zonder Gram Parsons. De man is precies dit jaar 35 jaar dood, maar zijn invloed op de Americana is tot op heden heel groot, zelfs nauwelijks te overschatten. Initiatiefnemer en frontman Yurek Onzia wilde met deze tribute aantonen dat GP ondanks zijn korte leven (hij werd niet eens 27) niet alleen een grote songschrijver was, maar ook een rasperformer die een flinke scheut rock (en bijwijlen blues) bij zijn country deed.
Iris Smithuis was de Emmylou Harris van dienst, de onvermijdelijke pedal steel was in handen van Jef Marinus, zelf een legende op dit zalige instrument (zowat de Belgische Sneaky Pete Kleinow!), Pete De Houwer, ja, die van The Seatsniffers, stal zoals gewoonlijk de show door zijn enthousiaste en zeer deskundige geroffel. Ook Raf 'Lazy Horse' Timmermans, bekend van Flip Kowlier, maar te horen in veel Americana-bands (o.a. met Kat'lee Jones), maakt deel uit van The Cowboy Angels. Hoeft het gezegd dat Lazy eens te meer uitblonk op allerlei snaarinstrumenten, in casu vooral de elektrische gitaar en de mandoline?

Ook klonk de harp van Big Dave Reniers een paar maal op, ter vervanging van fiddler David Buyle die in de States zat. Na Christine's Tune (Devil In Disguise), met snedig slidewerk van Raf, kwam meteen al het prachtige 'Return Of The Grievous Angel'.
We kregen nummers van de Byrds (One Hundred Years) en de Flying Burrito Brothers (High Fashion Queen), twee van de bands waar GP deel van uitmaakte. Maar evengoed songs van Grams eigen invloeden, zoals de Louvin Brothers en de Stanley Brothers. Van deze laatste groep brachten Yurek, Iris en, onverwacht, drummer Pete meerstemmig 'Angel Band, in de beste bluegrass traditie met drie rond één micro. Na de ballad 'Hot Burrito' (altijd weer ontroerend) ging het tempo de hoogte in met 'Ooh Las Vegas' (dat men allicht nog kent in de versie van Emmylou Harris, die GP in zijn laatste jaren vergezelde, om daarna aan een indrukwekkende carrière te bouwen) en sloten The Cowboy Angels af met 'Dark End Of The Street', een song van Dan Penn & Spooner Oldham en bekend van soulzanger James Carr, maar waar Gram ook een versie van inblikte. Tegen die tijd hadden Onzia en de zijnen de harten van de aanwezigen al lang veroverd.

BRON: www.bobtjeblues.com, door Antoine Legat.

* BELGIAN ROOTS NIGHT 15 at Hof Ter Lo in Borgerhout (Antwerp, Belgium), Sunday May 11th 2008, with RUSTY ROOTS, sAMMYcUBA, BARRELHOUSE, The COWBOY ANGELS, HOWLIN'BILL and Johnny WINTER

There it finally was, the much awaited Belgian Rootsnight 15 with Johnny Winter. Last year we missed him at Labadoux Festival, but we heard a lot of good things about the gig. In the nineties things went wrong for the albino. Health problems, having lived too fast, both ends of the candle burning…That was the general opinion anyway. Too much of the good stuff, eh? In Ingelmunster very little was to be seen or heard of these problems, at least not on stage. So we drove courageously through tropical damp to that well known overheated venue in Borgerhout. It would become the finest Rootsnight we ever saw, as everything before Winter proved to be of high quality.

(...)

Some fears accompanied the concert of The Cowboy Angels: what would country have to offer amidst soaring guitars and boogie rhythms? Well, then you don't know Gram Parsons. The man died exactly 35 years ago, but his influence on Americana is still enormous, practically impossible to overestimate. Yurek Onzia, who took the initiative for this tribute, wanted to show what a great songwriter GP was, despite his short life (he didn't get to be 27), but also what a performer he was, mixing rock, prominently, and blues in his genuine country. Iris Smithuis held the role of Emmylou Harris, the inevitable pedal steel was in the golden hands of Jef Marinus, himself kind of a legend on this magnificent instrument (Jef is no less than the Belgian Sneaky Pete Kleinow!) Pete De Houwer, yeah, the tall guy from The Seatsniffers, stole the scene with his enthusiastic and expert style drumming…as usual. Raf 'Lazy Horse' Timmermans, known from his stints with Flip Kowlier, but to be heard in many Americana bands (a.o. Kat'lee Jones), is also part of The Cowboy Angels, not surprisingly. Do we have to say that Lazy was amazing on everything with strings, in this instance mostly the electric guitar and the mandolin?
The harp of Big Dave Reniers was featured a few times (in replacement of fiddler David Buyle who's currently in the States) After 'Christine's Tune' (Devil In Disguise), with incisive slide work by Raf, 'Return Of The Grievous Angel' came by, thus very early in the set.
We got to hear songs by The Byrds ('One Hundred Years') and The Burrito Brothers ('High Fashion Queen'), two of the bands GP was once a part of. But there was also room for tunes by Gram's own influences, like The Louvin Brothers and The Stanley Brothers. From these last ones, Yurek, Iris and unexpectedly…drummer Pete sang a cappella and in perfect harmony 'Angel Band' in the best bluegrass tradition, the threesome around one mike. After the ballad 'Hot Burrito 1' (as always pure melancholy) tempo went right up with 'Ooh Las Vegas' (probably best known in the version by Emmylou Harris, who accompanied GP in his last years, only to start an impressive career on her own, a career which is still going strong) The Cowboy Angels finished with 'Dark End Of The Street', song by Dan Penn & Spooner Oldham, popularised by soulsinger James Carr, but Gram also had his own interpretation. By this time Onzia and his Cowboys and Angel had already conquered everyone's heart.

SOURCE: www.bobtjeblues.com, by Antoine Legat.

3:34 AM - 0 Comments - 0 Kudos - Add Comment

REVIEW TCA @ BELGIAN ROOTSNIGHT XV - Rootsville (Dutch only)

REVIEW BELGIAN ROOTSNIGHT XV, HOF TER LO - SUNDAY, MAY 11th 2008

"We mogen er eigenlijk niet over zeuren, maar bij temperaturen van 25 à 28° C is het niet simpel om een indoor-festival vol te krijgen, net zogoed als een openluchtfestival bij regen met lage temperaturen niet direct een aanlokkelijk gegeven is. Maar toch viel dat nogal mee, en gestaag liet de rootstempel van Borgerhout zich vullen met mensen die koste wat kost de witte bluesman uit hun jeugd een mogelijk laatste keer aan het werk wilden zien. Voor vele aanwezigen viel het hoogtepunt van Winters carrière zelfs helemaal buiten hun persoonlijke tijdsrekening. Maar voor levende legendes heeft er altijd al grote nieuwsgierigheid bestaan. Zo ook voor onze bijna-doorzichtige Johnny.
Maar goed. Laten we niet te snel vooruit lopen. Er stonden eerst nog een aantal jongere snaken op de payroll van de Rootsnight. (…)
Hoewel de naam The Cowboy Angels bij het merendeel der aanwezigen nog niet veel belletjes deed rinkelen, zijn de compagnons van Yurek Onzia, de grote bezieler van dit project, stuk voor stuk oude bekenden uit de Belgische pop-, blues-, rock- en country-scene. Wie kent Raf Timmermans, Dennis Colman, Piet De Houwer, Iris Smithuis, David Buyle en Jef Marinus niet ? Respectievelijk van de Flip Kowlier-band, ex Reef Rider, The Seatsniffers, Hummingbird, Rawhide en, last but not least, de alom gevraagde pedalsteel-speler. Niet voor niets wordt hij door zijn vrienden Jef Pedal genoemd. Het repertoire ? Gram Parsons, Gram Parsons en Gram Parsons. En daar is nu eens niets mis mee, zie. Au contraire. Als je deze grote countryrock- en Americana- artiest uitkiest om met een tributeband te eren, heb je een enorme verscheidenheid aan materiaal om op te voeren. Uit zijn soloperiode, of met The Byrds, of met The Flyin' Burrito Brothers. Of geïnspireerd door de interpretaties van zijn werk door andere groten als Steve Earle, Bawb Dylan, Elvis Costello, The Eagles, R.E.M., enz.. Om een paar nummers te noemen uit het prachtige aanbod: "Return of the Grievous Angel", "One Hundred Years From Now" en "Hot Burrito 1" wisten Grams nagedachtenis luister bij te zetten. Dit jaar is het 35 jaar geleden dat Parsons het tijdelijke voor het eeuwige leven ruilde. We kregen ook een monsterlijk mooi "Angel Band", driestemmig gezongen, met behalve Yurek en Iris ook Piet, die zijn drumsticks even had weggelegd, aan de vocals. Ook de stemmige pedalsteel-interventies van Jef, afgewisseld met de gitaar-en dobro-partijen van Lazy Horse brachten de zaal helemaal in vervoering. Wat ik eerst niet helemaal begreep, is waarom surprise guest Big Dave er werd bij gehaald om fiddler David Buyle (die op reis was in de VS) te vervangen. Een bluesharpist om een fiddler te vervangen ? Het leek op het eerste gezicht een vreemde keuze, maar Big Dave's bijdrage was schitterend en deed ons de ontbrekende viool snel vergeten. Mooie prestatie van deze Cowboy Angels."

BRON: www.rootsville.be, door witteMVS

1:32 AM - 0 Comments - 0 Kudos - Add Comment

THE COWBOY ANGELS XL featuring SPECIAL GUEST LAÏS

THE COWBOY ANGELS pakken uit met nieuwe XL-VERSIE featuring SPECIAL GUEST LAÏS

In 2008 zal het precies 35 jaar geleden zijn dat de visionaire americana-en rootspeetvader GRAM PARSONS na een fatale cocktail van morfine en alcohol overleed in een motel in Joshua Tree Memorial Park.

Naar aanleiding daarvan lieten THE COWBOY ANGELS, de wervelende Gram Parsons- tribute band van schrijver-zanger Yurek Onzia **, onlangs weten uit te zullen pakken met een reeks jubileumconcerten op bijzondere lokaties, aangevuld met enkele verrassende speciale gasten.

Omdat de eerder aangekondigde special guest Stef Kamil Carlens ondertussen een te drukke agenda heeft met Zita Swoon en de tweede special guest NATHALIE DELCROIX daardoor een beetje eenzaam stond te wezen, werd gezocht naar een waardige vervanging.

En zie: glimmend van trots kunnen we u vandaag mededelen dat we Nathalie's LAÏS-collega's ANNELIES BROSENS en JORUNN BAUWERAERTS, tevens mateloze bewonderaars van Gram Parsons en Emmylou Harris, bereid hebben gevonden om The Cowboy Angels te vervoegen op deze nu al legendarische concerten!

THE COWBOY ANGELS XL feat. NATHALIE DELCROIX, ANNELIES BROSENS en JORUNN BAUWERAERTS (LAÏS): magisch, filmisch, poëtisch, ondeugend, opwindend en ontroerend.

Deze unieke combinatie is vanaf vandaag te boeken voor de clubs, festivals en culturele centra.

Meer info, foto's & geluid: http://www.myspace.com/thecowboyangels

Boekingen : http://www.twinstreet-bookings.com - info@twinstreet-bookings.com

Peace & love

The Cowboy Angels

PS: Naast al dit moois blijven THE COWBOY ANGELS natuurlijk ook 'gewone' concerten geven. Zo spelen ze op 11 mei o.a. op de 15de Belgian Rootsnight in Hof ter Lo, met als headliner de Amerikaanse blueslegende Johnny Winter.

**

GRAM PARSONS (WEER EVEN) OP AARDE: THE COWBOY ANGELS

Al jaren liep schrijver-muzikant Yurek Onzia met het plan in het hoofd om een huldeband samen te stellen voor een van zijn muzikale helden, americana-en rootspionier (zelf verkoos hij de benaming 'Cosmic American Music') en cultheld Gram Parsons. Parsons leerde Rolling Stones Keith Richards en Mick Jagger country spelen (zie ook: verschillende nummers op 'Let it Bleed', 'Sticky Fingers' en 'Exile on Main Street'), en zijn briljante songs waren de inspiratie voor een legioen artiesten: van The Eagles en Elvis Costello, over R.E.M. en Lone Justice, via Steve Earle en The Jayhawks, naar alt.country-vaandeldragers als Lucinda Williams, Wilco en Ryan Adams.

En zie: vandaag is het zover. Met The Cowboy Angels brengt Onzia samen met vrienden-bewonderaars Piet De Houwer (The Seatsniffers), Raf Timmermans (Flip Kowlier), Iris Smithuis (Hummingbird), Dennis Colman (ex-Reef Rider), David Buyle (Rawhide) en Jef Marinus een bloemlezing uit Gram Parsons' solo-werk, en zijn jaren met The Byrds (hun 'Sweetheart of the Rodeo' uit 1968 was het eerste echte countryrockalbum), The Flying Burrito Brothers, zijn duetten met muze Emmylou Harris, en covers van Gramfavorieten zoals James Carr, The Everly Brothers, George Jones, Bob Dylan, The Louvin Brothers en The Stones.

Het werd een opwekkende en ontroerende selectie uit Gram Parsons' omvangrijke oeuvre, met poëtische en pittige liederen over liefde, lust, verlies en ldvd, een eclectische mix gospel, folk, country, rock'n'roll, soul, bluegrass en psychedelica, een vat vol vlammende verhalen over zonde en vergeving. Met een glansrol voor de Benelux- pedalsteellegende Jef Marinus (hij begeleidde tal van internationale vedetten tijdens de grote zaterdagavondshows op de Nederlandse tv in de jaren 70, speelde nog bij Ann Christy en stond zowaar zelf ooit in het voorprogramma van Emmylou Harris).

Een uniek project van een unieke bezetting.

9:53 AM - 0 Comments - 0 Kudos - Add Comment

THE COWBOY ANGELS IN CHé MAGAZINE

DE PLAATBARAK
Yurek Onzia (The Cowboy Angels)

IN MEMORIAM: GRAM PARSONS

Dit jaar zal het precies 35 jaar geleden zijn dat de visionaire americana-peetvader Gram Parsons overleed aan een fatale cocktail van morfine en alcohol. Om dat te herdenken, spelen The Cowboy Angels, de Gram Parsons-huldeband van schrijver en zanger Yurek Onzia, een reeks jubileumconcerten, bijgestaan door schoon volk als Stef Kamil Carlens (Zita Swoon) en Nathalie Delcroix (Laïs).

Wat was je eerste muzikale herinnering?
ONZIA: Lily The Pink, een 45-toerenplaatje van The Scaffold. De groep spiegelde zich een beetje aan de vroege Beatles. Mijn ooms langs moederskant waren eind jaren zestig grote fans van alles wat uit Engeland kwam. Wanneer ik bij mijn grootmoeder logeerde, schalden de hits van The Fab Four en The Stones regelmatig door de woonkamer. Soms waaide er ook een flard Hendrix voorbij.

Naar welke muziek luister je voor een optreden?
ONZIA: Soul. Heel wat mensen zien soul en country als muzikale tegenpolen. Maar wie goed naar de songs van Gram Parsons luistert, zal merken dat de ritmische begeleiding van zijn nummers erg beïnvloed werd door de oude Stax-platen. Hij maakte eigenlijk country-soul. De Rolling Stones waren er gek van en sponnen het menggenre verder uit in nummers als Wild Horses, Honky Tonk Women en You Got The Silver.

Wat is het beste nummer dat Gram Parsons ooit schreef?
ONZIA: Momenteel zeg ik 1000 $ Wedding. Een midtempo song over een brave bruidegom die met een losbandige bruid gaat trouwen. Het loopt slecht af. Het verhaal is triest, maar ontroerend. Een prachtsong!

Luister je als muzikant nog onbezonnen naar platen?
ONZIA: Zeker. No one, de nieuwe single van Alicia Keys heeft me bij het nekvel gegrepen. Toen ik het nummer voor het eerst hoorde, raakte ik meteen in de ban van haar smachtende stem. Pas na een paar luisterbeurten begon ik analytischer naar de plaat te luisteren en vielen me de fijne keyboardpartijen op. Maar daarvoor was er alleen muzikale verwondering. Vroeger had ik dat gevoel regelmatig bij platen van Sly & the Family Stone en Marvin Gaye.

Wie is de enige echte opvolger van Gram Parsons?
ONZIA: Ryan Adams krijgt soms dat etiket opgeplakt. Hij schrijft goede nummers, maar als ik zijn laatste cd beluister, vind ik niet alle songs even sterk. Vroeger maakten The Jayhawks kans om in Parsons voetsporen te treden. Vooral de harmonieën op hun plaat Tomorrow The Green Grass zijn magistraal. Ook de manier waarop ze rock met country en soul vermengen bezorgt me kippenvel.

Wie imiteer jij voor de badkamerspiegel?
ONZIA: Ik doe geen imitaties meer in de badkamer. In mijn puberjaren durfde ik wel met een tennisracket in de aanslag meespelen met Blondie en de Ramones, of met de garagerockplaten van The Stooges en MC5. Maar dat is alweer lang geleden.

Meer info, foto’s & geluid: http://www.myspace.com/thecowboyangels.
Boekingen: www.twinstreet-bookings.com en + 32 (0) 3 272 42 59.

INTERVIEW: Olivier Elen.

BRON: Ché, februari 2008.

5:40 AM - 0 Comments - 0 Kudos - Add Comment

REVIEW TCA CROSSROADS CONCERT from rootsville.be

THE COWBOY ANGELS (B)
Crossroads Antwerpen - december 09, 2007
Website Org:CROSSROADS ANTWERPEN
Website Artist:Cowboy Angels the (B)

Review: Swa
Photo: Carine

THE COWBOY ANGELS

De Crossroads in Antwerpen in een drietal uurtjes ombouwen tot een Flipnotics of Continental Club in Austin, Texas, van (hoofdzakelijk) blues naar countryrock, het leek een aartsmoeilijke opdracht waarmee Yurek Onzia en zijn Cowboy Angels werden opgezadeld, en misschien wel het gedroomde scenario voor een volgende aflevering van Fata Morgana. Maar de schrijver - journalist en uitstekend zanger kon in het kader van zijn subliem concept 'A Tribute to Gram Parsons' een prima huldeband op poten krijgen die dit huzarenstukje in een fluitje van een cent voor mekaar kreeg.

Samen met 'Godin van de Regenboog' Iris Smithuis (knappe verschijning en fantastische zangeres die ook in de Nederlandse countryband Hummingbird aktief is), 'Seatsniffer' Piet De Houwer (drums & backing vocals), levende legende Jef Marinus (pedal steel en ongetwijfeld de Belgische Al Perkins, Lloyd Maines of Sneaky Pete), David Buyle (European Roots Fiddler 2007), ex - Reef Rider Dennis Colman (bas) en multi - instrumentalist Raf 'Lazy Horse' Timmermans (electric & acoustic gt, dobro, mandeline, slide gt & backing vocals) brengt Yurek naar aanleiding van de herdenking van het overlijden van Gram Parsons, in 2008 precies 35 jaar geleden, een muzikaal eerbetoon aan de peetvader van de Cosmic American Music.

De Crossroads, gelegen op de Mechelsesteenweg nr. 8, was the place to be voor een uitgebreid try - out concert en het vrij talrijk opgekomen publiek was dan ook razend benieuwd naar de laatste muzikale ontwikkelingen & band members wissels van The Cowboy Angels. Wij kunnen u meteen gerust stellen: dit was een FANTASTISCH concert ! Vanaf de opener "Nashville West" aka "Hongkong Hillbilly" sloeg het vuur meteen in de countryrockpan en keek 'Devil in Disguise' Gram Parsons ongetwijfeld goedkeurend toe vanuit de Joshua Tree woestijn. De singer - songwriter uit Florida die in de slechts 26 jaren dat hij op deze aardbol aanwezig was een onvergetelijke indruk liet, achteraf een inspiratiebron bleek te zijn voor behoorlijk wat alt. country / americana artiesten, en naar analogie met Jim Morrison een cultfiguurstempeltje opgedrukt kreeg, ging letterlijk en figuurlijk kapot aan drugs en drank. http://www.xs4all.nl/~pulp/gram/grievous.htm.

De meeste van zijn songs zijn dan ook kenschetsend voor zijn avontuurlijke levenswandeling: de verlokkingen van de grootstad ( "How Much I've Lied"), de verboden liefdes ("Hearts on Fire"), de empty bottles, broken hearts and "You're Still on my Mind", de fantastische rootsrockertjes " Big Mouth Blues" en "Ooh Las Vegas (met 'good old' Jef Marinus on guitar), zijn muzikale avonturen met The Byrds ( 'One Hundred Years From Now') en The Flying Burrito Brothers ('Wheels') laten aan duidelijkheid niets te wensen over. 'High Fashion Queen' (Hillman / Parsons),'"Well Sweep Out the Ashes in the Morning', 'Hot Burrito 1' (song die Parsons schreef toen zijn huwelijk op de klippen was gelopen) passeerden nog de revue en met een prachtige a - capella versie van 'Angel Band' (The Stanley Brothers) werd het ons duidelijk waarom Seatsniffer Piet nog eventjes zijn tanden ging poetsen voor het optreden. Hij mocht van achter zijn drumstel vandaan komen om in volle schijnwerpers, en met een smile van hier tot ginder, samen met Yurek & Iris de vocals voor zijn rekening te nemen: origineel, subliem en zowel de band als publiek waren aan een verdiende rust / drankpauze toe. Jef Marinus mocht opnieuw de honneurs waarnemen met een erg gesmaakte demonstratie van zijn kunnen op de pedal steel ('Steel Guitar Rag'), scoorde de volledige band met 'I Can't Dance' een wereldgoal, mochten natuurlijk 'The Return of the Grievous Angel' en 'Still Feeling Blue' niet op de playlist ontbreken, kregen de gehaaide managers een veeg uit de pan met 'Sin City' ( met Raf aka Lazy Horse on mandoline) en kwam het duo Yurek & Iris met 'In My Hour of Darkness' erg dicht in de buurt van de originele Parsons / Harris versie.
Het publiek ging volledig uit de bol, en er kwamen zelfs enkele schuchtere danspasjes aan te pas. Bob Dylans 'You Ain't Going Nowhere', 'Lay it Down' (The Everly Brothers), George Jones' 'That's All It Took', de country & soul klassieker 'Dark End of the Street' van het duo Dan Penn & Spooner Oldham en 'Cash on the Barrelhead' (The Louvin Brothers) pasten uitstekend in deze Gram Parsons Tribute, die met 'Hot Burrito 2', knuffelmonumenten 'Love Hurts' en 'Hickory Wind' (Yurek & Iris) en een rockend 'Ooh Las Vegas' als afsluiter iedereen, een beeje moe maar erg voldaan, deed besluiten: we want more, we want more!
(SWA)

PS: 'A Tribute to Gram Parsons' by The Cowboy Angels: ideaal voor Blue Highways, Utrecht ( Vredenburg Leidsche Rijn, 19 april '08) en BRBF, Peer (11/12/13 july '08). De band is te boeken via Best in Rockin' Roots Music: Bart De Houwer. www.twinstreet-bookings.com.

--> Recensie afkomstig van www.rootsville.be

4:23 AM - 0 Comments - 0 Kudos - Add Comment

TOP FIDDLER DAVID BUYLE JOINS THE COWBOY ANGELS

Wij zijn blij om u te kunnen meedelen dat David Buyle onze rangen vervoegt.
David speelt in de internationaal gerenommeerde Belgische bluegrass-groep Rawhide en de Engels/Duitse cajun band Cajun Roosters, en toerde doorheen Europa met cajun - en zydeco-band Acadia. In 2007 werd hij uitgeroepen tot Best European Roots Fiddler.

We are very pleased to annouce that top fiddler David Buyle joins The Cowboy Angels. David plays with the renowned Belgian bluegrass band Rawhide and the English/German cajun band Cajun Roosters, and toured Europe with cajun & zydeco band Arcadia.In 2007 he won the award for Best European Roots Fiddler.

Peace,

TCA

7:53 AM - 0 Comments - 0 Kudos - Add Comment

THE COWBOY ANGELS in Focus Knack

GRAM

door Yurek Onzia

Hoort u het bij de naam Gram Parsons ook in Keulen donderen? Jammer, want Parsons is een sleutelfiguur uit de moderne rock-'n-roll. De gesjeesde theologiestudent was de eerste die een brug sloeg tussen country en de hippe sixtiesrock. Zodoende blies hij de blues van de blanke Amerikanen, vaak onterecht afgedaan als exclusief redneckterritorium, een ferme wolk peper in de kont, en ontstond de countryrock. The Eagles, die er in tegenstelling tot Parsons zelf schatrijk mee werden, zijn er hem nog dankbaar voor.

Parsons' leven leest als een faulkneriaanse tragedie. Steenrijke familie, pa pleegt zelfmoord, moeder drinkt zich dood, gemene stiefvader stuurt zusje naar internaat en probeert familiekapitaal in te pikken, geliefd, verslaafd, verloren en een overdosis op 26-jarige leeftijd. Als kers op de taart werd zijn lijk later door zijn dronken vriend en roadmanager Phil Kaufman ontvoerd, met tequila en benzine overgoten en, conform Grams laatste wens, in brand gestoken bij Joshua Tree in de Mojavewoestijn. Inderdaad: een Hollywoodfilm met alle ingrediënten om 'Walk the Line', de biopic over die andere reus Johnny Cash, te doen verbleken.

Maar bovenal is er de wonderlijke muziek die Parsons maakte, met dylaneske teksten over lust en hartzeer, knetterende gitaren en hemelse harmonieën. Dat deed hij met The Byrds, op het meesterwerk 'Sweetheart of the Rodeo'. En met The Flying Burrito Brothers, op de klassieker 'The Gilded Palace of Sin'. Tussendoor leerde hij zijn drinkebroer Keith Richards country spelen (zie ook: 'Wild Horses' en een kwart van 'Exile on Main Street' ) en maakte hij ook nog 'GP' en 'Grievous Angel', opgenomen met het puikje van Elvis' liveband en mijlpalen die voor de moderne country en americana zijn wat de Witte van de Beatles is voor de popmuziek.

En natuurlijk moeten we Gram ook eeuwig dankbaar zijn voor de openbaring van Emmylou Harris, de mysterieuze aartsengel van de country, met wie hij vele duetten opnam, waaronder de dodelijke tranentrekker (gelieve de knijp-eens-in-mijn-ballen-versie van Nazareth uit uw geheugen te gommen) 'Love Hurts' .

Een patéke dus, die Parsons. Maar ook een onnavolgbare dichter. En tedere vocalist. God's own singer werd hij wel eens genoemd. Ik herinner me mijn eerste Gram Parsonsplaat, een compilatie met liner notes van GP-fan Elvis Costello, die ik kocht in de legendarische Antwerpse platenzaak Brabo Records. Parsons grijnsde me toe vanop een foeilelijke geelgroene hoes en op de foto die de platenfirma had gebruikt, torste hij een idioot snorretje. Allesbehalve goddelijk dus, maar toen ik de plaat beluisterde, was het liefde op het eerste gezicht. Die stem, zo breekbaar. Die teksten, zo hartverscheurend. Die duetten met Emmylou Harris, onwerelds gewoon.

Ik vond meer platen, zeldzame liveopnamen, en mooie biografieën, zoals 'Hickory Wind' van Rolling Stone-journalist Ben-Fong Torres, en 'Fallen Angel', een merkwaardige documentaire van Gandulf Henning. Ik ging naar concerten van Emmylou Harris kijken, die samen met Buddy Miller nog steeds trouw de erfenis van haar grote (platonische zegt ze zelf) liefde uitdraagt, en stond, naast de meisjes van Laïs, zenuwachtig te wachten tot ze na het concert als een zilvergrijze koningin door de aula van de Koningin Elisabethzaal zou schrijden. Uren van bewondering, heet zoiets.

Daar moest ooit een muzikale hulde van komen. En praise the Lord, want eindelijk is het zover. Met vrienden-bewonderaars die ik tijdelijk wegsnaaide uit het personeelsbestand van The Seatsniffers, Flip Kowlier en Reef Rider, vorm ik sinds kort The Cowboy Angels - de naam hebben we gestolen uit de onsterfelijke zin ' out with the truckers and the kickers and the cowboy angels ' in het hondsmooie Parsons-Harris-duet 'Return of the Grievous Angel'. Nachtenlang boog ik me over mijn oude vinylplaten, omgeven door kaarsen, Indische wierook en een rijtje tequilashots, om een gepaste, iedereen verbluffende setlist te selecteren.

Op zondag 29 oktober vieren we in de Antwerpse rootstempel Crossroads voor de eerste keer Gram Parsons hoogmis. Voor wijwater, wijn en hosties wordt gezorgd.

Yurek Onzia is schrijver, muzikant en journalist. Meer info over The Cowboy Angels vindt u op www.cowboyangels.be

Publicatie:
Knack / Focus Knack, 25 oktober 2006

7:15 AM - 0 Comments - 0 Kudos - Add Comment

BART PEETERS about THE COWBOY ANGELS

"The Cowboy Angels zijn onthutsend goed. Als Gram Parsons-fan dacht ik: er zijn
simpeler dingen dan die mens zijn wereld terug tot leven te wekken, maar het is er
knal op, vanaf de eerste noot. Ik ben... sprakeloos." - Bart Peeters, muzikant & tv-presentator -bartpeeters.net

WHY FAMOUS BELGIAN MUSICIAN & TV-PRESENTER BART PEETERS LOVES THE COWBOY ANGELS

"The Cowboy Angels are amazing. Being a Gram Parsons-fan I imagined there'd be easier things to do than resuscitate Gram's world, but they gloriously get away with it, right from the first note. I am...speechless." Bart Peeters, musician & tv-presenter- bartpeeters.net

8:06 AM - 0 Comments - 0 Kudos - Add Comment

Hickory Wind: The Life and Times of Gram Parsons

From Publishers Weekly

"This entertaining biography by Ben-Fong Torres examines the eventful life of singer/guitarist Gram Parsons, who collaborated with the Byrds on the album 'Sweetheart of the Rodeo' , founded The Flying Burrito Brothers with Chris Hillman and worked with country singer Emmylou Harris.

Although Parsons achieved only minimal stardom prior to his 1973 drug-related death at age 26, his fusion of country and rock influenced such bands as The Stones, The Eagles and the Grateful Dead. Fong-Torres ( The Motown Album ) describes the free-spirited, flamboyant musician's privileged but troubled Southern background and interviews individuals including the Byrds' Roger McGuinn, the Rolling Stones' Keith Richards and loyal road manager Phil Kaufman, who, according to Parsons's wishes, attempted- unsuccessfully -to cremate Parsons's body in Joshua Tree National Monument, a park in California.

Fong-Torres drops music-biz names and reports on the colorful 1960s and '70s fast lane with finesse; Parsons's profound, continuing impact is felt in admiring testimonies from friends and fans."

Copyright 1991 Reed Business Information, Inc.

7:04 AM - 0 Comments - 0 Kudos - Add Comment

JAN DONCKERS' ARCHIEF: GRAM PARSONS (1972)

De Avonden 1 februari 2006- VPRO Radio

Jan Donkers sprak Gram Parsons in november 1972, toen hij net zijn zijn eerste soloplaat gemaakt had (hij speelde daarvoor met o.a. The Byrds en The Flying Burrito Brothers) en een klein jaar voor zijn dood op 26-jarige leeftijd.
Drie fragmenten uit dit zeldzame interview: over hoe hij bij The Byrds terechtkwam, over de vermenging van genres in zijn muziek (gospel, soul, country, rockabilly (Presley)) en zijn vriendschap met Rolling Stones-gitarist Keith Richard in de donkere periode tussen het verlaten van the Flying Burrito Brothers en zijn solo-album GP.

Verder twee nummers van Parsons: Hickory Wind (met The Byrds) en A Song For You.


www.vpro.nl/programma/deavonden/artikelen/27053539

6:12 AM - 0 Comments - 0 Kudos - Add Comment